0240

⬢⬢⬢

ตอนที่ 240 เจ้าคนสวมเกราะทองนั่นแสบตายิ่งนัก ลูกอกตัญญูจงไปเฉือนมันเสีย

เรือรบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับพุ่งชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นบางอย่าง

เรือรบโบราณตระกูลเฉินที่เดิมทีแล่นไปอย่างราบรื่นพลันหยุดชะงักลงกลางห้วงว่างอย่างไร้ความปรานี

ด้านนอกห้องโดยสารมีเสียงกึกก้องกัมปนาทดังสะเทือนแก้วหู ตามติดมาด้วยกลิ่นอายอันแกร่งกล้าถึงขีดสุดหลายสายที่เข้าปะทะกันอย่างอุกอาจ พายุหมุนปราณวิญญาณที่กระเพื่อมซัดทำให้มวลเมฆโดยรอบแหลกสลายไปจนหมดสิ้น

เฉินเสวียนนั่งอยู่บนตั่งนุ่ม ในมือถือ “ผ้าเช็ดหน้า” ผืนนั้นที่ซูฉางอันใช้พลังดวงจิตควบแน่นขึ้นมา กำลังเช็ดผมไปพลางอย่างเฉื่อยชา

ชั่วขณะที่เรือรบหยุดลง ร่างกายของเขาเพียงไหวเอนเล็กน้อย เปลือกตายังมิได้ขยับยกขึ้นแม้แต่น้อย

ทว่าซูฉางอันที่ลอยอยู่กลางเวหากลับรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างเพราะการหยุดกะทันหันนี้

นางลอยไปข้างหน้าต่าง ชะโงกศีรษะออกไปมองคราหนึ่ง

ยอดไปเลย