0239

⬢⬢⬢

ตอนที่ 239 ลูกอกตัญญูปากแข็งตัวอ่อน กอดมารใจพลางเอ่ยหอมฟุ้ง

ไอละอองน้ำในห้องโดยสารเรือยังมิตันสลายหายไป กลิ่นฝาดหอมสะอาดของฝักส้มป่อยปะปนกับกลิ่นอายเย็นเยียบเฉพาะกายของเฉินเสวียน พัดโหมตลบอบอวลอยู่ในห้องคับแคบ

เฉินเสวียนลุกพรวดขึ้นมาจากถังไม้น้ำแตกกระเซ็นซ่า

เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้บัดนี้ไม่เอาผิวหน้าแล้วจริง ๆ ทั้งมิคิดหลบเลี่ยง ก้าวพรวดพราดออกจากถังไม้เช่นนั้นจนหยดน้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มพื้น

เขาคว้าเสื้อตัวในสีดำบนชั้นวางมาคลุมร่างอย่างลวก ๆ สายรัดเอวมิได้ผูก อกเสื้อเปิดกว้าง หยาดน้ำยังคงไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย

ใบหน้านั้นยังคงบึ้งตึงอย่างยิ่ง ระหว่างคิ้วและตายังคงแขวนไอสังหารดุร้ายที่มิทันสลายไป ช่างดูคล้ายอสูรชูร่าที่เพิ่งสังหารคนกลับมาเสียมากกว่าคุณชายสูงศักดิ์ที่เพิ่งแช่น้ำเสร็จ

ซูฉางอันลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ มองดูเส้นผมเปียกชุ่มของเจ้าตัวแสบที่แนบติดใบหน้า หยาดน้ำไหลรินตามปลายผมลงสู่ลำคอ ผ่านรอยแผลกระบี่ที่ยังมิสมานดี แล้วซึมหายเข้าไปในเนื้อผ้าสีดำ

“จิ๊”

ซูฉางอันอดมิได้ ต้องเดาะลิ้นอย่างนึกรังเกียจ