0237

⬢⬢⬢

ตอนที่ 237 มีเพียงเจ้าที่มองเห็นพ่อ งานกุลีเช่นนี้ใครอยากทำก็ทำไป

ภายในห้องโดยสารเรือเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสวบสาบยามไม้กวาดกวาดผ่านแผ่นไม้

ซูฉางอันใบหน้าดำคล้ำ ในมือกำไม้กวาดที่ควบแน่นขึ้นจากพลังดวงจิต ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมขับเคี่ยวกับเศษกระเบื้องเคลือบบนพื้น

นางผู้เป็นถึงมหาผู้ยิ่งใหญ่กึ่งจักรพรรดิ กายแท้จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง บัดนี้กลับต้องตกอับมารับใช้เป็นสาวใช้ให้ลูกอกตัญญูผู้หนึ่ง

เรื่องนี้หากแพร่งพรายกลับไปถึงแดนเหนือ นางยังจะเอาหน้าแก่ ๆ นี้ไปไว้ที่ใด

“ตรงนั้น”

บนตั่งนุ่มมีถ้อยคำสองคำลอยมา เยียบเย็นจับจิตจับใจ

การกระทำของซูฉางอันชะงักลง นางมองตามสายตาของเฉินเสวียนไป เห็นเพียงซอกมุมผนังยังมีเศษไหสุราขนาดเท่าเล็บมือติดค้างอยู่ชิ้นหนึ่ง

“...”