0236

⬢⬢⬢

ตอนที่ 236 ดีดหน้าผากฉาดนี้ ให้เจ้าฟังเสียงให้ถนัด

ท้องเรือเดิมทีก็คับแคบอยู่แล้ว เพลงกระบี่นั้นของเฉินเสวียนยังมุ่งหมายเอาชีวิต ปราณกระบี่กรีดแผ่นไม้รอบด้านจนเศษไม้ปลิวว่อน

ซูฉางอันแม้เป็นวิญญาณเทพกึ่งจักรพรรดิ ทว่ายามนี้อย่างไรเสียก็เป็นเพียงภาพจำลอง ไร้กายเนื้อคอยต้านรับ หากโดนเข้าไปสักดาบจริง ๆ ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องเจ็บเจียนตาย

“ลูกอกตัญญู! เจ้าคิดจะฟันจริง ๆ รึ!”

ซูฉางอันย่อกายลง กระบี่หักเล่มนั้นเฉียดผ่านหนังศีรษะของนางไป เส้นผมหลายปอยปลิวร่วงลงมาอย่างช้า ๆ

เฉินเสวียนไม่รับฟังแม้แต่น้อย

สภาพของเขาในยามนี้ประหลาดพิกลยิ่งนัก

ในดวงตาไม่มีแสงสีแดงคลุ้มคลั่งพรรค์นั้น ตรงกันข้ามกลับเป็นความกระจ่างใสอันเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวา

นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด