0230

⬢⬢⬢

ตอนที่ 230 เจ้าก็คู่ควรมีชื่อนี้รึ

ยันต์โลหิตตรงหว่างคิ้วของซูฉางอันมอดไหม้จนสิ้น กลิ่นอายความผันผวนของวิญญาณเทพสายสุดท้ายมลายหายไปในอากาศ

ความรู้สึกนั้นแย่ยิ่งนัก

ราวกับถูกยัดเข้าไปในปลอกคลุมที่ไม่พอดีตัว รอบด้านล้วนมีแต่แรงบีบอัด

ไร้ซึ่งสัมผัสจริงของมือเท้า เบาหวิวราวปุยนุ่น ลมพัดคราเดียวก็ลอยละลิ่วไปได้ไกลถึงสองลี้

ซูฉางอันอยากจะก้มมองสารรูปของตนในยามนี้ ทว่าลำคอกลับแข็งทื่อ ไม่อาจขยับหมุนได้เลยแม้แต่น้อย

สายตาก็พร่ามัว คล้ายมีกระจกฝ้ากั้นขวางอยู่อีกชั้น

“วิชาฝันต้าเหยี่ยนนี้มีปัญหาในการร่ายหรือไม่กันแน่”

ซูฉางอันสบถด่าในใจหนึ่งประโยค