0192

⬢⬢⬢

ตอนที่ 192 ไม้เหี่ยวเฉา

ชั่วพริบตาที่ประตูปิดเปิดออก กลิ่นอายแห้งแล้งและผุพังสายหนึ่งก็พัดโชยเข้าปะทะใบหน้า

นั่นมิใช่กลิ่นของฝุ่นละออง ทว่ากลับเป็นความเงียบสงัดอันเยียบเย็นที่มีขึ้นหลังพลังชีวิตดับสิ้นลง

กู้เซียงกุมมือของซูชิงไว้ พลางก้าวข้ามธรณีประตูอันสูงใหญ่

ภูตดินหดตัวอยู่ในกระเป๋าเสื้อของกู้เซียง โผล่ออกมาเพียงดวงตากลมโตดั่งเมล็ดถั่วเขียว ลอบกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความไม่สบายใจ

ที่นี่คือถ้ำหินปูนธรรมชาติขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง

เพดานถ้ำสูงตระหง่านจนกลืนหายไปในความมืดมิด บนผนังหินรอบด้านสลักอักขระยันต์ไว้แน่นขนัด กำลังแผ่ประกายแสงสีแดงคล้ำเรืองรองจาง ๆ

แสงสว่างเหล่านี้มิได้เจิดจ้า ทำได้เพียงส่องให้ใจกลางถ้ำสว่างขึ้นมาอย่างเลือนรางเท่านั้น

ณ ที่ตรงนั้น มีหลุมลึกขนาดมหึมาตั้งอยู่แห่งหนึ่ง