0161

⬢⬢⬢

ตอนที่ 161 อัครมหาเสนาบดีคุมเชิงเนินร่วงหงส์ ขีดวงจำขังพิทักษ์นงคราญ

แสงตะวันเบิกฟ้า นกที่เกาะคอนนอนรังในราวป่าพากันแตกตื่นบินว่อน

ม่านหมอกยามเช้าแห่งเนินร่วงหงส์ยังมิทันสลาย ความเย็นเยียบเปียกชื้นซึมลึกผ่านชายเสื้อของกู้เซียง

เขายืนอยู่เบื้องหน้าต้นอูถงสูงตระหง่านบดบังสวรรค์บังสุริยา ฝ่ามือแนบชิดกับม่านพลังที่มองมิเห็น ปลายนิ้วปรากฏปราณเฮ่าเหรินสีทองจาง ๆ ทอประกาย

พลังปราณสายนี้มิได้ดุดันกร้าวแกร่งดั่งเช่นวันวาน หากแต่ประดุจเส้นใยไหมอันละเอียดอ่อนยวบยาบ พยายามแทรกซึมผ่านลวดลายของม่านพลังเข้าไป

ภายในม่านพลัง ซูชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนรากไม้ ในมือถือใบอู่ถงแห้งสีเหลืองหมุนเล่นพลางมองดูกู้เซียงดิ้นรนง่วนอยู่อย่างเบื่อหน่าย

“อย่าเปลืองแรงเลย” ซูชิงเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงยังเจือแววแหบพร่าของคนที่เพิ่งตื่นนอน “ต้นไม้เฒ่าต้นนี้หัวรั้นยิ่งนัก เรื่องที่มันปักใจเชื่อ ต่อให้ใช้วัวเก้าตัวมาลากก็มิอาจดึงกลับ มันมองว่าข้าอ่อนแอ จึงคิดจะปกป้องข้าไว้ในรัง เว้นเสียแต่ตบะของข้าจะฟื้นฟูกลับมาจนปกป้องตนเองได้ มิเช่นนั้นกระดองนี้ผู้ใดก็เคาะมิแตก”

กู้เซียงมิได้ขานรับ คิ้วขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย