0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 เก้าปีลับหนึ่งกระบี่ วันนี้ขอทวนสวรรค์

วายุทรายแห่งแดนสุดประจิมสงบลงแล้ว

ดาบสามแฉกสองคมสีดำสนิทเล่มนั้นปักอยู่เหนือเนินทราย ภายในรัศมีสามจั้งรอบตัวดาบ แม้แต่วายุทรายยังต้องพัดเลี่ยงผ่านไป

ไป๋อินเปลือยท่อนบน นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเล่มดาบ

รอยแผลเป็นบนร่างของเขาตกสะเก็ดและหลุดลอกไปหมดแล้ว ผิวเนื้อที่งอกขึ้นมาใหม่เผยให้เห็นสีทองแดงโบราณ ประหนึ่งเหล็กกล้าชั้นเลิศที่ผ่านการเคี่ยวกรำมานับพันนับหมื่นครั้ง

นักพรตเฒ่านั่งอยู่บนกองกระดูกแห้งด้านข้าง นิ้วมือคีบน้ำเต้าสุราที่ดื่มอย่างไรก็ไม่มีวันหมดใบนั้นไว้

เขามองดูไป๋อิน แววตาแฝงความซับซ้อนอยู่หลายส่วน

“เก้าปี”

นักพรตเฒ่าเอ่ยปาก