0139

⬢⬢⬢

ตอนที่ 139 จอกแก้วไพฑูรย์แหลกสหายเก่าเมามาย วายุม้วนเมฆาสิ้นพ้นตำหนักเย็น

เสียงนาฬิกาน้ำหยดในตำหนักกว่างหาน ดังกังวานติ๋ง ๆ ชวนให้จิตใจฟุ้งซ่านรำคาญใจ

ซูเสี่ยวจิ่วนั่งอยู่บนเตียงหยกเย็น มือบีบกิ่งอบเชยแห้งท่อนนั้นไว้ ปลายนิ้วลูบไล้ไปมาบนเปลือกไม้ที่หยาบกร้าน

สองวันแล้ว

ประตูตำหนักอันหนาหนักบานนั้น นอกจากหุ่นเชิดที่มาส่งสำรับอาหารแล้ว ก็ไม่เคยมีผู้ใดผลักเปิดเข้ามาอีกเลย

เทียนเผิงไม่ได้มา

ซูเสี่ยวจิ่วโยนกิ่งอบเชยลงข้างเท้า เอนกายไปข้างหลัง หนุนศีรษะลงบนหมอนหยกอันเย็นเยียบ

นางนึกว่าท่านจอมทัพหญิงผู้เอะอะโวยวายผู้นั้นจะมาด่าทอนางอีกสักยก หรือไม่ก็ถือสุรามาเกลี้ยกล่อมให้นางหนีไปอีกครา

ทว่าคนผู้นั้นกลับคล้ายดั่งอันตรธานหายไปเสียเฉย ๆ