0138

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 เจวียนเหลียนก้มหน้าทอดถอนใจ ชาครึ่งจอกคารวะชีวิตที่เหลือ

ราตรีดึกสงัดแล้ว

สายลมนอกตำหนักกว่างหานสงบนิ่งลง

ดวงจันทร์โผล่พ้นม่านเมฆ สาดแสงส่องกระทบหิมะขาวโพลนบนพื้นจนแสบตา

ซูเสี่ยวจิ่วยังมิได้หลับใหล

นางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองดวงจันทราภายนอกอย่างเลื่อนลอย

บนลูกกรงหน้าต่างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งหนาทึบ หักเหแสงจันทร์จนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

เสียงฝีเท้าอันสุขุมหนักแน่นดังแว่วมาจากนอกตำหนัก

มิได้แฝงด้วยแรงกดดันดั่งเช่นตี้ซื่อเทียน ทั้งมิได้เจือความร้อนรนดั่งเช่นเทียนเผิง