0135

⬢⬢⬢

ตอนที่ 135 วานเจ้าฝากวจีสู่ฟากฟ้า พารักนิรันดร์ไปให้ถึง

วายุทรายแห่งแดนสุดประจิมไม่เคยหยุดพัดแม้ชั่วขณะ

เม็ดทรายที่นี่มิใช่สีเหลือง หากแต่เป็นสีดำสนิท เจือปนด้วยไอสังหารที่หลงเหลือหลังการดับสูญของทวยเทพและมารแต่กาลโบราณ ยามพัดกระทบร่างผู้คน ราวกับมีมีดทื่อไร้คมนับหมื่นนับแสนเล่มคอยเฉือนเนื้อเถือหนัง

ไป๋อินเปลือยกายท่อนบน นั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ที่กร่อนตัวตามลมแดด

บาดแผลบนร่างเขาตกสะเก็ดแล้วก็ปริแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า โลหิตไหลรินปะปนกับทรายดำเกรอะกรังบนผิวหนัง จนกลายเป็นเกราะคราบแข็งชั้นหนึ่ง

มีดหักเล่มนั้นปักอยู่บนผืนทรายเบื้องหน้าเขา

นักพรตเฒ่าเคยบอกว่าจะหลอมสร้างใหม่ ทว่าหลายปีมานี้ ไป๋อินเพียงอาศัยปราณพิฆาตเกิงจินของที่นี่มาลับมันวันแล้ววันเล่า

ลับจนคมมีดบางลงเรื่อย ๆ เปล่งประกายวาววับยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ แผ่รังสีเย็นยะเยือกชวนให้ใจสั่นขวัญแขวน

“สามปีแล้ว”