0131

⬢⬢⬢

ตอนที่ 131 ฝันสลายแม่น้ำสวรรค์ไหลรินอันว่างเปล่า ยามตื่นจึงรู้ตนเป็นเพียงแขกเยือน

ฤทธิ์ตกค้างของสุราดอกสารภียิ่งใหญ่นัก

ความเมามายเช่นนั้นมิได้พุ่งขึ้นสู่ศีรษะ หากแต่ไหลลวกผ่านลำคอแผดเผาลงสู่ดวงใจและปอด ก่อนจะฉุดรั้งคนทั้งร่างจมดิ่งลงสู่ม่านเมฆหมอกอันนุ่มนวล

เทียนเผิงรู้สึกว่าร่างของตนเบาหวิวยิ่งนัก

ทัศนียภาพรอบด้านแปรเปลี่ยนไป

มิใช่ตำหนักย่อยอันทรุดโทรมรกร้างของตำหนักเว่ยยางอีกต่อไป ทั้งยังไร้ซึ่งต้นสารภีที่แห้งตายและแขวนผ้าแพรแดงไว้เต็มต้นต้นนั้น

ใต้ฝ่าเท้าคือสายน้ำ

ผืนน้ำสีขาวดำ

ผิวน้ำกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ทว่ากลับไร้ซึ่งระลอกคลื่นแม้เพียงสายเดียว เงียบสงบดั่งคันฉ่องที่ไร้ชีวิต