0117

⬢⬢⬢

ตอนที่ 117 กำแพงมีหูสดับความลับ โกรธเกรี้ยวสะบั้นฟ้าเพื่อนารี

ภายในห้องส่วนตัวควันกำยานไม้จันทน์ลอยอวล ทว่าไม่อาจบดบังกลิ่นหอมเข้มข้นอันกลมกล่อมของสุราดอกกุ้ยฮวาหมักปีล่วงเลยได้

เทียนเผิงเอนกายพิงตั่งนุ่ม ปลายนิ้วคลึงเล่นจอกหยกแวววาวประณีตใบหนึ่ง

นางมิได้แผ่จิตสำนึกเทวะออกไปสำรวจรอบทิศ เมื่อมาถึงระดับเช่นนาง หากยังคงตึงสายธนูไว้ตลอดเวลาย่อมตกสู่ขั้นด้อย ในเมื่อมาดื่มสุรา ย่อมเป็นเพียงผู้ร่ำสุราธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น

ตี้ซื่อเทียนนั่งอยู่เบื้องล่าง มือแกะถั่วลิสง ท่วงท่าชำนาญจนดูมิเหมือนผู้เป็นราชาผู้กุมอำนาจเหนือเผ่าอสูรนับร้อยล้านตน

“ศิษย์พี่หญิง” ตี้ซื่อเทียนปัดเศษฝุ่นบนมือ “ท่านว่าตอนนี้นักพรตเฒ่าวานรนั่นหลบไปอยู่ที่ใดแล้ว เมื่อคราวนั้นเพื่อกระดานหมากนั้น เขาทำให้พวกเราสองสามคนเดือดร้อนมิใช่น้อยเชียว”

เทียนเผิงหัวเราะเบา ๆ เสียงหนึ่ง น้ำสุราในจอกกระเพื่อมไหวเล็กน้อย

“หลบหรือ ฟ้าดินนี้แม้กว้างใหญ่ แต่สถานที่ที่ซ่อนตัวเขาได้มีมิมิมาก” นางเงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมด “เจ้าเฒ่านั่นวางแผนมาทั้งชีวิต บอกว่าจะต้องชนะฟ้าดินครึ่งกระดาน ผลลัพธ์กลับวางแผนจนตนเองกลายเป็นผู้โดดเดี่ยวไร้ใครเคียงข้าง ไม่กี่วันก่อนข้าเดินหมากกับเขา เขาบอกว่าได้วางเดิมพันอนาคตไว้กับศิษย์ของเขาแล้ว”

ตี้ซื่อเทียนชะงักมือลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน