0114

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 อุ้งพยัคฆ์กวนช้อนเคี่ยวยาบำรุง นอกฟากฟ้ายังมีกลซ้อนกล

วันเวลาในบึงเมฆฝัน เชื่องช้าลงเรื่อย ๆ

ไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องเข่นฆ่าสังหาร ไร้ซึ่งกลิ่นคาวโลหิตลมฝนอันโหดร้าย หลงเหลือเพียงหม้อหินภายในถ้ำที่กำลังเดือดปุด ๆ พลางพวยพุ่งฟองอากาศออกมาเท่านั้น

ไป๋อินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหม้อ ในมือถือช้อนไม้ที่เหลามาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบ กำลังจ้องมองน้ำแกงในหม้อด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

เขาเปลือยท่อนบน เอวพันไว้ด้วยเสื้อตัวยาวขาดกะรุ่งกะริ่งตัวนั้น บาดแผลเป็นทั่วร่างดูดุดันน่าสะพรึงกลัวอยู่บ้างภายใต้แสงเพลิง ทว่ามือคู่นั้นที่กำลังคนช้อนแกง กลับมั่นคงอย่างเหลือเชื่อ

สิ่งที่ต้มอยู่ในหม้อคือ “ของดี” ที่เขากวาดซื้อมาจากเมืองฉงหยาง

เขากวางอ่อนถูกหั่นเป็นแผ่นบาง ฝอยรากโสมลอยฟ่องอยู่ชั้นหนึ่ง ทั้งยังมีลึงค์เสือที่เขาเฝ้าทะนุถนอมประดุจสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น ก็ถูกหั่นเป็นท่อน ๆ คละเคล้าไปกับเห็ดป่าไม่ทราบนาม เคี่ยวจนกลายเป็นน้ำแกงข้นคลั่กสีขาวประดุจน้ำนม

กลิ่นนั้น......ฉุนกึกยิ่งนัก

กลิ่นอายอันผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นยา กลิ่นเนื้อ และกลิ่นคาวสาบชนิดหนึ่งที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด ตลบอบอวลพุ่งพล่านไปทั่วถ้ำที่ไร้การถ่ายเทของอากาศ