0113

⬢⬢⬢

ตอนที่ 113 ร่างกายทรุดโทรมถึงเพียงนี้ เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ (ตอนเพิ่มตอนที่สาม)

ดวงตะวันลอยสูงสามลำไผ่ ไอหมอกชื้นแฉะแห่งบึงเมฆฝันยังมิมลายหายไป

ภายในถ้ำ ซูเสี่ยวจิ่วยังคงหลับใหล

ท่าทางการนอนของนางหาได้เรียบร้อยไม่ ขาข้างหนึ่งพาดอยู่ด้านนอกผ้าห่มหนังสัตว์ หางทั้งเก้าแผ่สยายเต็มพื้น ลมหายใจแผ่วเบาทอดยาว

ไป๋อินนั่งยองอยู่ข้างเตียงหิน จ้องมองนางอยู่เช่นนั้นร่วมครึ่งชั่วยาม

ผอมบางเกินไปแล้ว

นี่คือข้อสรุปที่ไป๋อินได้ออกมา

แม้ว่าร่างนี้จะถูกซูฉางอันหล่อหลอมขึ้นมาใหม่ด้วยหยาดโลหิตแท้ ส่วนที่ควรมีล้วนมีครบถ้วน แต่ในสายตาของไป๋อิน นางก็เป็นดั่งมนุษย์กระดาษที่สายลมพัดวูบเดียวก็อาจล้มพับ ใบหน้าขาวซีด ข้อมือเรียวเล็กเสียจนคล้ายจะหักสะบั้นหากออกแรงบิด แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังดูรวยรินถึงเพียงนั้น

“ต้องบำรุง”