0109

⬢⬢⬢

ตอนที่ 109 ในฝันมิรู้ตนเป็นแขก ตบฉาดปลุกคนโง่งม

สายลมสงบนิ่งลงแล้ว

ดงอ้อเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงกลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นที่อบอวลเหนือผิวน้ำ ย้อมไอละอองน้ำอันเคยใสบริสุทธิ์จนขุ่นมัวมิอาจทานทน

ไป๋อินยืนตระหง่านอยู่ใจกลางภูเขาซากศพทะเลโลหิต ใต้ฝ่าเท้าเหยียบย่ำศีรษะที่แหลกเหลวของหัวหน้าปีศาจหมาป่าตนนั้น

ร่างของเขาแข็งทื่อ ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องสตรีบนหินเขียวเบื้องหน้าเขม็ง แม้แต่เปลือกตาก็มิกล้ากะพริบลงแม้เพียงนิด

แม้เบ้าตาจะปวดแสบ แม้หยาดโลหิตจะไหลรินจากหน้าผากเข้าสู่ดวงตาจนแสบร้อนเจ็บปวด เขาก็มิกล้าหลับตาลง

กลัวว่าหากหลับตาลง ภาพตรงหน้านี้จะแตกสลายมลายไป

นี่ต้องเป็นความฝันอย่างแน่นอน

ไป๋อินบอกกับตนเองในใจ