0041

⬢⬢⬢

ตอนที่ 41 ปราณอักษรทะยานฟ้า! หล่อเลี้ยงปราณเฮ่าเหรินหนึ่งพู่กัน!

ภายในห้องสอบ ข้อมือของกู้เซียงค้างอยู่กลางอากาศ ปลายพู่กันดูดซับน้ำหมึกไว้จนชุ่มโชก หนักอึ้งเป็นที่สุด

หยดหมึกหยดนั้นในที่สุดก็หยดร่วงลงไปจนได้

“แปะ”

น้ำหมึกตกลงกระทบกระดาษ แตกกระจายเป็นบุปผาสีดำดอกหนึ่ง

กู้เซียงสูดหายใจเข้าลึก คล้ายดั่งจะสูบเอาตำราปราชญ์ที่อ่านมาตลอด 20 ปี สูบเอาเลือดและน้ำตาที่พานพบมาตลอดทาง สูบเอาหมู่บ้านที่ถูกเข่นฆ่าล้างบางจนหมดสิ้นนั้นเข้ามาในปอดจนหมด แล้วส่งผ่านท่อนแขน ฟาดฟันลงสู่กระดาษข้อสอบแผ่นบาง ๆ แผ่นนี้อย่างบ้าคลั่ง

เขาเริ่มขยับแล้ว

ปลายพู่กันกรีดผ่านผืนกระดาษ ส่งเสียงดัง “ซาซา” มิคล้ายกำลังเขียนอักษร หากแต่ราวกับกำลังลับมีดอยู่เสียมากกว่า

ครั้นตวัดพู่กันเส้นแรกลงไป ผนังไม้กระดานอันโยกเยกจวนเจียนจะพังของห้องสอบพลันส่งเสียงดัง “เอี๊ยด” ขึ้นมาคราหนึ่ง คล้ายถูกคนใช้เท้าถีบเข้าอย่างจัง