0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 พวกเจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าบทกวีโลกีย์รึ? นี่มันมหามรรคชัด ๆ!

หอประตูเมืองนครเทพสูงตระหง่านอย่างแท้จริง สูงเสียจนทำให้ผู้คนแหงนมองจนเมื่อยคอ

เมื่อย่างเข้าสู่ตัวเมือง เสียงเซ็งแซ่ก็ซัดสาดเข้าใส่ประหนึ่งคลื่นความร้อน

ถนนจูเชวี่ยกว้างขวางใหญ่โตจนเกินพอดี สองฟากฝั่งเรียงรายด้วยร้านรวง เสียงร้องเร่ขาย เสียงกีบม้า และเสียงต่อรองราคาประสมปนเปกันจนอลหม่านดั่งโจ๊กเดือดพล่านในหม้อ

กู้เซียงแบกกล่องตำราไว้บนหลัง ดวงตามองซ้ายแลขวาราวกับใช้การได้ไม่ทัน ปากอ้าค้างอยู่ตลอดเวลา ดูคล้ายคนบ้านนอกคอกนาที่เพิ่งเคยเข้าเมืองหลวงไม่มีผิด

“พี่หลี่ แผ่นหินปูพื้นของนครเทพแห่งนี้... กลับปูด้วยหินเขียวเช่นกันหรือ” กู้เซียงกระทืบเท้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ในตำราบอกว่านครเทพเต็มไปด้วยทองคำแท้ ๆ ดูท่าคงเป็นเพียงคำลวงเสียแล้ว”

หลี่อวี้โบกพัดเก่าขาดในมือ พลางยิ้มเจื่อนกล่าวว่า “พี่กู้ นั่นเป็นเพียงคำเปรียบเปรยว่านครเทพมีโอกาสทางการค้าไร้ขีดจำกัด มิใช่ปูลาดด้วยทองคำจริง ๆ เสียหน่อย

หากปูด้วยทองคำจริง ถนนสายนี้คงถูกขุดจนเป็นหลุมเป็นบ่อไปนานแล้ว”

คนทั้งสามเดินทอดน่องไปตามริมฝั่งแม่น้ำลั่วสุ่ยอย่างเชื่องช้า