0016

⬢⬢⬢

ตอนที่ 16 จิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ ณ แดนขาดใจ โลกมนุษย์ไฉนต้องรั้งกายนี้ไว้

ชั่วพริบตาที่ประกายกระบี่กลืนกินร่างบอบบางร่างนั้นไป ทั่วทั้งฟ้าดินก็หลงเหลือเพียงสีขาวโพลนบาดตา

ไร้ซึ่งเสียงระเบิดสะเทือนสะท้านปฐพี และไร้ซึ่งเสียงกึกก้องจากการปะทะของพลังวิญญาณ

ปราณกระบี่สายนั้นที่อานุภาพเพียงพอจะตัดขุนเขาจนราบเตียนได้ทะลวงผ่านร่างของหญิงสาว การป้องกันทั้งมวลเปราะบางจนไม่อาจทนทานได้ภายใต้แรงกดดันแห่งระดับครึ่งก้าวมหาอริยะ เมื่อแสงสว่างสลายไป ร่างกายของซูเสี่ยวจิ่วก็สูญสิ้นแรงค้ำยัน ร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างตรง ๆ

ชายกระโปรงที่เคยขาวบริสุทธิ์ผุดผ่องยามนี้ถูกสีแดงชาดย้อมจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง โลหิตสด ๆ ไหลหยดลงตามปลายนิ้วที่ทอดตกลงมา วาดเป็นเส้นสายสีแดงบาดตากลางเวหา

“ไม่——!”

ไป๋อินแผดเสียงคำรามกู่ร้องที่แทบจะไม่ใช่เสียงของมนุษย์ออกมา

ม่านแสงสีเหลืองที่สร้างขึ้นจากหุ่นฟางแทนตายชิ้นนั้นพลันแตกสลายในพริบตาเพราะพลังชีวิตของผู้เป็นนายดับสูญ

พลังที่เคยตรึงเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนาได้อันตรธานหายไป ไป๋อินไม่สนใจความเจ็บปวดเจียนขาดใจจากเส้นชีพจรที่แหลกเหลว หรือแม้กระทั่งแก่นอสูรในร่างที่จวนเจียนจะแตกสลาย เขาทิ้งตัวพุ่งกระแทกลงสู่พื้นดินอย่างบ้าคลั่ง และใช้สองแขนอันสั่นเทารับร่างของซูเสี่ยวจิ่วไว้ได้ในเสี้ยววินาทีก่อนที่นางจะตกลงสู่ผุยผงธุลี