0014

⬢⬢⬢

ตอนที่ 14 เมฆดำทะมึนกดเมืองจนแทบถล่ม ปลุกเป็ดแมนดารินสะดุ้งตื่นจากฝันหวาน

รอยยิ้มอันงดงามแฝงความโศกเศร้าบนใบหน้าของซูเสี่ยวจิ่วยังมิทันได้ผลิบานเต็มที่ ก็ถูกลมพายุอันบ้าคลั่งพัดกระเจิงไปเสียแล้ว

ท้องฟ้าเหนือผืนน้ำบึงเมฆฝันนึกจะแปรเปลี่ยนก็เปลี่ยนในฉับพลัน เมื่อครู่ยังจันทร์กระจ่างดาวพรายพราย ชั่วพริบตาเดียวเมฆดำทะมึนกลับคว่ำลงมาราวกับก้นกระทะใบยักษ์ กดทับลงบนยอดไม้อย่างหนักอึ้ง

เสียงแมลงกรีดปีกในพงไพรดับเงียบลงในพริบตา แม้กระทั่งเสียงลมเสียดยอดไม้ซู่ซ่าก็พลันสงัดไป ช่างเงียบสงัดจนชวนให้แก้วหูอื้ออึง

รูขุมขนทั่วร่างของไป๋อินลุกชันขึ้นมาในพริบตานั้น

นั่นคือความสั่นสะท้านตามสัญชาตญาณยามที่สัตว์ร้ายต้องเผชิญหน้ากับศัตรูตามธรรมชาติ

เขาไม่ถามว่าเหตุใดซูเสี่ยวจิ่วจึงยิ้ม และไม่ถามว่าคำพูดที่ว่า “อย่ามัววุ่นวายเลย” ของนางมีความหมายว่าอย่างไร

เขาเพียงแค่หมุนตัวกลับไปเงียบ ๆ ท่วงท่ารวดเร็วกว่ายามปกติเท่าตัว แล้วยกเนื้อย่างที่พาดอยู่บนกองไฟลงมา

เนื้อย่างสุกกำลังพอดี ผิวนอกเกรียมเหลืองส่งเสียงดังซ่าพร้อมน้ำมันเยิ้ม กลิ่นหอมฟุ้งกำจายรุกรานเข้าสู่จมูกอย่างไม่อาจต้านทาน