เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 การเดินที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต
"ตื่นเต้นเหรอ?" ซิงเฉินหันหน้ามามองเจียงเหวินเยี่ยนแล้วเอ่ยถาม
ประตูรถตู้ปิดสนิท ฉากกั้นระหว่างคนขับกับห้องโดยสารตอนหลังเลื่อนขึ้นจนสุด ระบบตัดสัญญาณที่กระจกรถก็เปิดทำงานแล้ว ท่ามกลางเสียงไวต์นอยส์คล้ายเสียงฝนตก ราวกับในโลกนี้เหลือเพียงแค่พวกเขาเพียงสองคนเท่านั้น
เจียงเหวินเยี่ยนกลั้นลมหายใจอึดอัดอยู่ในอกอยู่นาน ก่อนจะยอมรับอย่างจนใจ "นิดหน่อย" ว่าแล้วเขาก็คว้ามือซิงเฉินมากุมไว้ บีบๆ นวดๆ เล่นไปมา
ซิงเฉินปล่อยให้เขาขยำมือตัวเองจนแดงไปหมด ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "พูดตามตรง ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไม่มีอะไรต้องทำมาก แค่ยืนให้ช่างภาพถ่ายรูปก็พอแล้ว หลับตาพักสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว"
เจียงเหวินเยี่ยนแนบมือซิงเฉินไว้ที่อก แล้วหลับตาลงพยายามผ่อนคลาย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไร อย่างน้อยซิงเฉินก็ยังเห็นเปลือกตาของเขาสั่นระริกเบาๆ