เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 มนุษย์ธารน้ำแข็ง
ต่อให้อีกฝ่ายดูไม่ชอบมาพากลแค่ไหน เจียงเหวินเยี่ยนกับซิงเฉินก็ทำใจนิ่งดูดายปล่อยให้ตายต่อหน้าต่อตาไม่ลง
พอเดินเข้าไปใกล้ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันทีหลายองศา จนทั้งคู่ต้องกระชับเสื้อผ้าให้แน่นขึ้น เจียงเหวินเยี่ยนย่อตัวลงบนพื้นหิมะแล้วตบไหล่ชายคนนั้นเบา ๆ “พี่ชาย ลุกไหวไหม”
แค่แตะโดนตัว นิ้วมือของเจียงเหวินเยี่ยนก็แข็งทื่อไปในพริบตา น้ำแข็งสีฟ้าเรืองแสงเกาะกุมข้อนิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว
ซิงเฉินตาไว รีบกระชากมือเจียงเหวินเยี่ยนออกทันที
“โมเลกุลของน้ำแข็งจะกระเจิงและยอมให้แสงสีน้ำเงินความยาวคลื่นสั้นทะลุผ่านได้ ยิ่งน้ำแข็งเก่าแก่เท่าไหร่ สีฟ้าก็จะยิ่งเข้มขึ้นเท่านั้น” ภาพตอนไปเที่ยวธารน้ำแข็งไหลกู่ผุดขึ้นในหัวซิงเฉิน ตอนนั้นไกด์อธิบายว่ามันคือน้ำแข็งสีฟ้าพันปี “มันคือร่างจำแลงของธารน้ำแข็ง”
เป็นไปตามคาด ร่างนั้นค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตรง แสงสีฟ้าบนตัวไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป ใบหน้าของมันเป็นสีฟ้ายิ่งกว่าท้องฟ้าปลอดโปร่ง โครงหน้าคมคายราวกับถูกสลักด้วยมีดและขวาน แฝงร่องรอยการกัดเซาะของพายุลมบนทุ่งน้ำแข็งมานานนับพันปี
มันยกมือสีฟ้าขึ้น ฝ่ามือทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็นดาบคู่น้ำแข็งพันปีที่คมกริบ