เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 สร้างบ้านใหม่
ชั่วเวลาเพียงไม่กี่ประโยค ถู่ซิงก็ค้นตัวศพเสร็จเรียบร้อย บนตัวผู้เล่นคนนั้นเหลือแค่มีดสั้นหนึ่งเล่มกับเชือกหนึ่งเส้น ดูท่าคงเป็นผู้เล่นที่เพิ่งเข้ามาในเกมได้ไม่นาน
ซิงเฉินขอดูมีดสั้นเล่มนั้น อ้างว่าจะเก็บไว้ป้องกันตัว แต่ในใจจริงอยากใช้ของติดตัวพวกนี้สืบหาตัวตนของผู้เล่นที่เสียชีวิต
“พวกเราจะไปกันหรือยังครับ” ถู่ซิงเก็บเชือกใส่เป้แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม
เกาเฟยมองหน้าถู่ซิงที มองเจียงเหวินเยี่ยนกับซิงเฉินที ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “อืม”
คนจริง ๆ ฝังไว้ในเกมไม่ได้ เดี๋ยวคงมีเจ้าหน้าที่เข้ามาขนศพออกไป ทั้งหมดเดินลัดเลาะไปในป่าต่ออย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว เสียงหิมะและน้ำแข็งร่วงจากกิ่งไม้ และเสียงฝีเท้า
เจียงเหวินเยี่ยนเข้าใจความรู้สึกของเกาเฟยตอนนี้ดี เพราะเมื่อนานมาแล้วเขาก็เคยผ่านความช็อกแบบนี้มาก่อน หวังว่าเกาเฟยจะปรับสภาพจิตใจได้เร็ว ๆ และหวังว่าพวกเขาจะรีบหาทางออกจากเกมนี้แล้วหนีออกไปพร้อมกัน