ตอนที่ 203 จิตรกรเข้าจวน บันทึกภาพความอบอุ่น

ตอนที่ 203 จิตรกรเข้าจวน บันทึกภาพความอบอุ่น

หลังจากวาดภาพครอบครัวเสร็จสิ้น ภายในจวนอ๋องก็คึกคักขึ้นมาหลายวันจริง ๆ ทุกคนที่เดินผ่านห้องโถงกลางล้วนอดมิได้ที่จะเหลือบมองภาพ “ภาพงานเลี้ยงครอบครัวจวนจิ้งอ๋อง” อันยิ่งใหญ่นั้นสักสองสามครา ครอบครัวหกชีวิตอันเปี่ยมสุขชื่นมื่นบนภาพวาด ไม่ว่าผู้ใดแลเห็น ในใจก็พลอยอบอุ่นตามไปด้วย

อวิ๋นทิงหลานพบว่า จำนวนครั้งที่เซียวเจวี๋ยเดินผ่านห้องโถงกลางดูเหมือนจะมากกว่าปกติอยู่บ้าง บางคราก็เพื่อไปยังห้องหนังสือที่เรือนหน้า บางคราก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอก เขามักจะหยุดยืนอยู่หน้าภาพวาดนั้นครู่หนึ่งเสมอ สายตามองดูอย่างลุ่มลึก มองไม่ออกถึงอารมณ์ความรู้สึกใดมากนัก ทว่ากลิ่นอายทั่วร่างกลับอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัวอยู่ร่ำไป

พวกเด็ก ๆ ยิ่งมองเท่าใดก็มิมียี่หระเบื่อหน่าย

“ท่านแม่ท่านแม่ ท่านดูข้าในภาพวาดสิ องอาจผึ่งผายยิ่งนักใช่หรือไม่” เจ้าสามอวิ๋นเหิงชี้ไปยังเจ้าตัวน้อยในภาพที่นั่งอยู่บนตั่งแพร ทว่าลำตัวกลับโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย สีหน้าท่าทางกระตือรือร้นใคร่รู้ใคร่ลองอย่างยิ่ง พลางเอ่ยด้วยความกระหยิ่มใจ

“ใช่แล้ว ๆ เหิงเอ๋อร์ของพวกเราองอาจที่สุด” อวิ๋นทิงหลานแย้มยิ้มขานรับ พลางยื่นมือไปจัดปกเสื้อที่ยับย่นจากการเล่นซนเมื่อครู่ให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนเจ้าสี่อวิ๋นเจวี๋ยเกาะกรอบภาพไว้ พยายามเขย่งปลายเท้า นิ้วมือน้อย ๆ ชี้ไปยังเด็กที่ซบอยู่ข้างขาของท่านแม่ซึ่งกำลังยิ้มแย้มอย่างสดใสเบิกบาน “ข้าคิดว่าข้ายิ้มได้งดงามที่สุดเลย! ท่านลุงจิตรกรวาดข้าได้เหมือนจริงยิ่งนัก!”