กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 202 ข้อเสนอให้วาดภาพครอบครัว
ในโถงบุปผา กลิ่นหอมของชายังมิจางหายไปเสียทีเดียว ขนมก็ยังเหลืออยู่อีกไม่กี่ชิ้น ทว่าไออุ่นที่อบอวลอยู่ในอากาศกลับยิ่งมายิ่งเข้มข้น ความตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเด็ก ๆ ยังไม่สลายไป ใบหน้าเล็ก ๆ แต่ละคนล้วนแดงระเรื่อ
“ดียิ่งนัก! ท่านแม่เข้าใจเสด็จพ่อแล้ว!” เจ้าสี่อวิ๋นเจวี๋ยปรบมือคู่น้อย โยกตัวไปมาบนเก้าอี้ที่ปูเบาะนุ่ม หัวเราะจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
เจ้าสามอวิ๋นเหิงรีบเอ่ยสนับสนุนทันควัน ยืดอกน้อย ๆ ขึ้น ราวกับได้ทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่อันใดสำเร็จลุล่วง “ถูกแล้ว! ครอบครัวของพวกเราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป!”
เจ้ารองอวิ๋นเซิงมิได้เอ่ยคำใด เพียงแต่เม้มปากยิ้ม แอบดันขนมดอกบัวชิ้นที่ตนยังมิได้แตะต้องตรงหน้าไปไว้ข้างพระหัตถ์ของเสด็จแม่
หัวหน้าอวิ๋นจิ่งมองดูความอบอุ่นอ่อนโยนที่ไหลเวียนอยู่อย่างเงียบงันระหว่างเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ แล้วมองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มอันไร้กังวลของเหล่าน้องชาย บนใบหน้าเล็กที่สุขุมอยู่เสมอก็เผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายอย่างแท้จริงออกมาเช่นกัน
ในยามนั้นเอง เจ้าสี่อวิ๋นเจวี๋ยผู้เฉลียวฉลาดภูตพรายก็กะพริบตาโตปริบ ๆ มองดูเสด็จพ่อ แล้วมองดูท่านแม่ จากนั้นก็มองดูพวกพี่ชาย พลันเสนอความคิดหนึ่งขึ้นมา “เสด็จพ่อ ท่านแม่! ตอนนี้พวกเรามีความสุขเช่นนี้ จะเชิญจิตรกรท่านหนึ่งมาวาดภาพให้พวกเราสักภาพได้หรือไม่ขอรับ วาดพวกเราทุกคนลงไปเลย!”
พอเขาเอ่ยคำนี้ออกมา ดวงตาของเจ้าตัวเล็กอีกสามคนก็ทอประกายขึ้นมาในชั่วพริบตา