ตอนที่ 187 แนวคิดสถาบันแพทยศาสตร์

ตอนที่ 187 แนวคิดสถาบันแพทยศาสตร์

ยามบ่ายของวันในฤดูสารท อวิ๋นทิงหลานพาอวิ๋นเซิงไปตรวจรักษาฟรีที่ย่านคนยากจนทางเขตตะวันตกของเมือง ที่นี่มีผู้คนยากไร้อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก การขาดแคลนหมอและสมุนไพรจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“ท่านแม่ แม่สามีผู้นี้ไอมานานแล้ว กินสมุนไพรไปมากมายก็ไม่ทุเลาขึ้นเลยขอรับ” อวิ๋นเซิงเอ่ยเสียงเบา ในมือยังกำสมุนไพรที่เพิ่งเก็บมาได้กำมือหนึ่ง

อวิ๋นทิงหลานกำลังจับชีพจรให้สตรีชรานางหนึ่ง ได้ยินเช่นนั้นจึงเงยหน้าขึ้นกวาดตามองรอบบริเวณ ในเรือนพักทรุดโทรมมีผู้คนเบียดเสียดกันอยู่หลายครอบครัว พวกเด็ก ๆ ต่างสวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าเหลืองซีด

“ที่นี่แม้แต่หมอที่พอดูเข้าท่าสักคนยังหายากเลยเจ้าค่ะ” พี่สะใภ้คนหนึ่งข้าง ๆ ทอดถอนใจ “คราวก่อนลูกสาวข้าตัวร้อน ไปเชิญหมอพเนจรมาคนหนึ่ง เสียเงินไปสองตำลึงเงิน เกือบจะรักษาคนจนตายแล้ว”

อวิ๋นเซิงเบิกตากว้าง “เหตุใดจึงไม่ไปสถานพยาบาลเล่าขอรับ”