กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 174 หลานหลาน เปิ่นหวัง... แค่ก เข้าไปได้หรือไม่?
ราตรีค่อย ๆ ลึกล้ำ ภายในเรือนใหญ่ของเรือนหลาน อวิ๋นทิงหลานเพิ่งจะกล่อมเด็กน้อยทั้งสี่ที่เล่นซนจนเหนื่อยอ่อนให้หลับใหลลงได้ ยามนี้แม้พวกเด็ก ๆ จะมีจวนจวิ้นอ๋องและของพระราชทานเป็นของตนเองแล้ว ทว่าก็ยังคงคุ้นชินกับการมาเบียดเสียดกันอยู่ในเรือนข้างของเรือนหลาน ราวกับว่ามีเพียงทำเช่นนี้เท่านั้น จึงจะสามารถสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นที่สมบูรณ์พร้อมที่สุด
นางสอดชายผ้าห่มให้พวกเด็ก ๆ มองดูใบหน้าน้อย ๆ ที่แดงระเรื่อยามหลับใหล ริมฝีปากก็ผุดรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พอกลับมายังเรือนใหญ่ของตน เพิ่งจะเป่าดับตะเกียงและเตรียมตัวเอนกายนอน ก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบายิ่ง ทว่ากลับแฝงความลังเลอย่างเห็นได้ชัดดังแว่วมาจากด้านนอก
เสียงฝีเท้านั้นหยุดชะงักอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน