ตอนที่ 159 เป็นความผิดของเปิ่นหวังเอง ที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก

ตอนที่ 159 เป็นความผิดของเปิ่นหวังเอง ที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก

แสงตะวันทอดประกายไหลรินอยู่ระหว่างมือที่กุมประสานและกลางฝ่ามือที่แนบชิดของทั้งสอง เงียบสงบแลอบอุ่นยิ่งนัก หยาดน้ำตาไร้เสียงเมื่อครู่ กับรอยแดงก่ำตรงหางตาที่ยังมิจางหายไปจนสิ้นในยามนี้ ราวกับเป็นกุญแจดอกหนึ่งที่เปิดประตูกั้นอารมณ์ความรู้สึกในหัวใจของเซียวเจวี๋ยที่ปิดสนิทมายาวนานเกินไปออกจนหมดสิ้น

เขาไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป ไม่ปกปิดซ่อนเร้นอีกแล้ว สายตาลึกล้ำดุจสระน้ำลึก สะท้อนเงาร่างของอวิ๋นทิงหลานอย่างกระจ่างชัด สิ่งที่ซัดส่ายอยู่ภายในคือความเสียใจ คือความยินดี คือความทะนุถนอมประหนึ่งได้ของล้ำค่ากลับคืนมา ทั้งยังมีความจริงใจเปิดเผยประหนึ่งทุบหม้อจมเรือ