ตอนที่ 151 เซียวเจวี๋ย!” เสียงร้องตะโกนแทบขาดใจ

ตอนที่ 151 เซียวเจวี๋ย!” เสียงร้องตะโกนแทบขาดใจ

รัตติกาลยิ่งลึกล้ำ ภายในสถานีพักม้าแสงไฟสว่างไสว ทว่ากลับเงียบสงัดจนน่ากลัว

เซียวเจวี๋ยหมดสติหลับใหลอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยา ทว่าเห็นได้ชัดว่ามิได้สงบสุขเลยแม้แต่น้อย เขาขมวดคิ้วแน่น เม็ดเหงื่อเย็นผุดซึมออกมาบนหน้าผากไม่หยุด ลมหายใจบางคราวกระชั้นถี่ บางคราวดังแผ่วหนัก เห็นชัดว่าพิษร้ายและบาดแผลยังคงทรมานเขาอยู่

อวิ๋นทิงหลานมิกล้าผ่อนคลายความระมัดระวังแม้แต่น้อย เฝ้าอยู่ข้างแท่นบรรทมของเขาตลอดเวลา นางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นค่อย ๆ เช็ดหยาดเหงื่อตรงขมับให้เขา นิ้วมือทาบลงบนชีพจรข้อมือของเขาเป็นระยะ เพื่อรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของชีพจรอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ลักษณะชีพจรจมคั่งทั้งยังแฝงความปั่นป่วนวุ่นวายอยู่สายหนึ่ง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพิษร้ายยังมิหมดสิ้น อวัยวะภายในถูกรบกวน แม้ผงถอนพิษที่นางใช้ไปก่อนหน้านี้จะช่วยยับยั้งการแพร่กระจายของพิษได้ ทว่ามิอาจถอนรากถอนโคนได้ทั้งหมด

“น้ำ...” คนบนแท่นบรรทมส่งถ้อยคำละเมออู้อี้ ริมฝีปากที่แห้งผากขยับเปิดปิดแผ่วเบา