กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 125 โรคระบาดในค่ายทหาร ความตื่นตระหนกแพร่กระจาย
ภายในกระโจม “กองทะเบียน” ของค่ายทหารบาดเจ็บ เสมียนชราเคราขาวโพลนผู้มีสีหน้าเหนื่อยล้าคนหนึ่งได้ออกมาต้อนรับพวกเขา เมื่อได้ยินว่ามาตามหาทหารบาดเจ็บคนหนึ่งที่ชื่อ “หวังต้าซาน” เสมียนชราก็พลิกค้นในสมุดรายนามเล่มหนาอยู่ครึ่งค่อนวัน ท้ายที่สุดก็ส่ายหน้า
“หวังต้าซานหรือ ชื่อนี้มีคนซ้ำกันตั้งหลายคน คนที่บาดเจ็บเล็กน้อยก็กลับเข้ากองไปแล้ว มีสองคน... เฮ้อ ทนไม่ไหวจากไปแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส อยู่กระโจมสามเขตอักษรปิ่ง เจ้าลองไปดูเถิด แต่ก็อย่าได้หวังมากนักเลย” เสมียนชราถอนหายใจ ยื่นป้ายไม้หยาบ ๆ แผ่นหนึ่งให้แก่พวกเขา ด้านบนสลักคำว่า “ปิ่งสาม” เอาไว้ “นี่คือป้ายผ่านทางชั่วคราว มีผลใช้ได้แค่ในเขตปิ่งของค่ายทหารบาดเจ็บเท่านั้น อย่าได้เดินเพ่นพ่านไปทั่วเล่า”
อวิ๋นทิงหลานรับป้ายไม้มา เอ่ยขอบคุณ แล้วพาลูก ๆ ถอยออกจากกระโจม
พวกเขาไม่ได้ไปยังกระโจมสามเขตอักษรปิ่งในทันที เรื่อง “หวังต้าซาน” ผู้นั้นเดิมทีก็เป็นเพียงเรื่องกุขึ้น ไปก็ไร้ประโยชน์ สายตาของอวิ๋นทิงหลานทอดมองไปทั่วค่ายทหารบาดเจ็บ คิ้วขมวดมุ่น สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าที่นางคาดคิดไว้เสียอีก ผู้บาดเจ็บมีมากเกินไป แพทย์มีน้อยเกินไป สมุนไพรขาดแคลน สภาพสุขอนามัยย่ำแย่อย่างยิ่ง... นี่มันคือแหล่งเพาะพันธุ์โรคระบาดชัด ๆ
ช่างเป็นไปตามคาด กลัวสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น