กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 112 ชื่อเสียงป่นปี้ แม่เลี้ยงถูกหย่า
หลินเยว่เหยาถูกองครักษ์จวนอ๋องลากดึงขึ้นมาจากพื้นราวกับลากสุนัขตาย ปิ่นปักผมและห่วงประดับหลุดลุ่ยกระจัดกระจาย เสื้อผ้ายับย่น บนใบหน้าที่ได้รับการดูแลทะนุถนอมเป็นอย่างดียามปกติ เวลานี้หลงเหลือเพียงสีเทาหม่นแห่งความสิ้นหวังและความเคียดแค้นชิงช้าอันบ้าคลั่ง นางดิ้นรนพลางตะโกนแหบพร่า น้ำเสียงแหลมสูงบาดหู
“อวิ๋นทิงหลาน! นังสารเลว! เจ้าจะต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง! ท่านโหว! ท่านโหวไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่! จวนเจิ้นหนานโหวไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”
ทว่าเสียงก่นด่าสาปแช่งของนาง ภายใต้สายตาเย็นเยียบของเซียวเจวี๋ยและเสียงถ่มน้ำลายด่าทอด้วยความโกรธแค้นของราษฎรโดยรอบ กลับดูซีดเซียวไร้พลังยิ่งนัก
เซียวเจวี๋ยถึงกับคร้านจะมองนางอีกแม้แต่แวบเดียว เขาโบกมือให้องครักษ์ “อุดปากเสีย นำตัวไป!”
มีองครักษ์ก้าวขึ้นมาทันที ใช้ก้อนผ้ายัดปากหลินเยว่เหยาโดยไม่ถนอมบุปผาแม้แต่น้อย อุดความชั่วร้ายและความไม่ยินยอมทั้งหมดของนางกลับไป ทำได้เพียงส่งเสียง “อื้อๆ” แห่งความสิ้นหวังออกมา