ตอนที่ 107 การวางค่ายกลของเจ้าใหญ่ ล่อศัตรูเข้ากับดัก

ตอนที่ 107 การวางค่ายกลของเจ้าใหญ่ ล่อศัตรูเข้ากับดัก

ทางด้านโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหล คนที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์ส่งข่าวกลับมาทุกวัน บัณฑิตผู้นั้นแซ่หลิ่ว นามเหวินไฉ เป็นผู้คงแก่เรียนที่ตกอับยากไร้อย่างที่พวกเด็ก ๆ สืบมาจริง ๆ หลายวันมานี้นอกจากจะไป “สนทนาเรื่อยเปื่อย” กับผู้คนตามเพิงน้ำชาโรงสุราแล้ว ก็เอาแต่อุดอู้อยู่ในโรงเตี๊ยมคอยถอนหายใจยาว นาน ๆ ครั้งจะเหม่อมองผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีเรียบผืนหนึ่งอย่างเหม่อลอย สีหน้าร้อนรนใจ ราวกับกำลังรอคอยสิ่งใดอยู่

ข่าวคราวส่งมาถึงเรือนจิ่นหลาน อวิ๋นทิงหลานไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย นางนั่งนิ่งดูสถานการณ์อย่างมั่นคง ในแต่ละวันหากไม่ค้นคว้าวิชาแพทย์ ก็อยู่เป็นเพื่อนพวกเด็ก ๆ อ่านตำราคัดอักษร ราวกับว่าคำเล่าลือภายนอกเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องอันใดกับนางเลยสักนิด

ค่ำวันนี้หลังอาหารมื้อเย็น ครอบครัวห้าคนพูดคุยช่วยย่อยอาหารอยู่ในห้องอุ่นตามปกติ อวิ๋นเคอส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องสนุกสนานของหอหย่างเซิง อวิ๋นเหิงโอ้อวดว่าตนเองในวันนี้งัดชนะลูกตุ้มหินเล็กอันใดในลานเรือนมาได้อีก ส่วนอวิ๋นเซิงกลับหยิบจับสมุนไพรสองสามต้นที่เพิ่งได้มาใหม่อย่างเงียบสงบ มีเพียงอวิ๋นจิ่งที่ถือตำราอยู่เล่มหนึ่ง ทว่ากลับดูใจลอยอยู่บ้าง คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย คล้ายกับกำลังขบคิดปัญหาข้อยากอันใดอยู่

“จิ่งเอ๋อร์ เป็นอะไรไปหรือ หรือว่าในตำรามีจุดที่ยากจะเข้าใจ” อวิ๋นทิงหลานสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชายคนโต จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน