บทที่ 324 ไม่เสียใจภายหลัง

บทที่ 324 ไม่เสียใจภายหลัง

"เฮ้อ... เจ้าเด็กโง่เอ๊ย เจ้าเด็กโง่ แต่แรกไม่ควรปล่อยให้เจ้าออกจากตงโจวมาเลย"

"ท่านอาจารย์ หากท่านคิดจะพาข้าไป เกรงว่าทั่วจงโจวคงไม่มีผู้ใดขวางได้"

"แล้วเจ้าอยากไปหรือไม่เล่า?"

"ไม่ไปขอรับ"

ซ่งรุ่ยแสยะยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ เด็กๆ เหล่านั้นที่สถานฉือโย่ว ข้าคงต้องฝากท่านแล้ว"

หากเขาหนีไป คมดาบของต้าเฉียนย่อมต้องแผ่ขยายไปถึงตงโจวเป็นแน่ อย่างไรเสียก็ต้องมีคนอยู่รับโทสะของฮ่องเต้ เพื่อให้ฝ่ายนั้นมีทางลง

เขาสังหารรัชทายาท อย่างมากก็แค่ชดใช้ด้วยชีวิต

"เจ้าหนอเจ้า รู้จักแต่หาเรื่องมาให้ผู้เฒ่าคนนี้ทำอยู่เรื่อย!"

ฝูจื่อกล่าวอย่างจนปัญญาอยู่บ้าง "มีผู้เฒ่าอย่างข้าอยู่ เด็กๆ เหล่านั้นย่อมมีข้าวกิน มีตำราให้อ่าน"