บทที่ 307 ยอดคนเถาจงว่าง

บทที่ 307 ยอดคนเถาจงว่าง

"สมควรตาย! สมควรตาย! พวกมันสมควรตายกันทั้งหมด!"

มือของซ่งรุ่ยสั่นเทาไม่หยุด แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

สายตาที่เขามองไปยังเถาจงว่างนั้นมิใช่เพียงจะกินเลือดกินเนื้อแล้ว หากแต่แทบอยากจะแล่เนื้อพันชิ้นสับกระดูกหมื่นส่วน!

"เจ้า... มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือไม่! ได้เข่นฆ่าทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์หรือไม่!"

น้ำเสียงของซ่งรุ่ยเย็นเยียบดุจดั่งธารน้ำแข็งจากก้นบึ้งขุมนรกเก้าชั้น

เพียงแค่เถาจงว่างแสดงสีหน้าผิดปกติหรือเผยความมีพิรุธออกมาแม้เพียงนิด ดาบของเฉินเซิ่งก็จะตวัดเฉือนผ่านลำคอของเขาดังฟึ่บในทันที

ตุ้บ!

เถาจงว่างคุกเข่าลงแล้ว ยอดยุทธ์ก่อนกำเนิดขั้นหกสมบูรณ์แบบเช่นเขา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการซักถามของชายชราธรรมดาอย่างซ่งรุ่ย กลับคุกเข่าลงอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ลังเล