บทที่ 252 ขุนนางกังฉิน?

บทที่ 252 ขุนนางกังฉิน?

เพล้ง!

ชามแตกตกกระทบพื้นแตกออกเป็นสองเสี่ยง

"ท่านย่า ท่านย่า ฮือๆๆ..."

เด็กชายตัวน้อยฟุบหน้าลงบนร่างไร้วิญญาณของผู้เฒ่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า

ไม่นานนัก ผู้ประสบภัยที่หิวโหยในเพิงพักหลายคนก็ลุกขึ้นมา ดึงตัวเด็กชายตัวน้อยออกไปด้วยความด้านชา แล้วลากศพของผู้เฒ่าไปยังหลุมที่ขุดไว้ด้านหลัง

ภายในหลุมลึกมีศพกองสุมกันอยู่จนเต็ม

นี่เป็นเพียงปริมาณของวันนี้เท่านั้น ทุกค่ำคืนจะมีคนมาขนศพออกไป ไม่รู้ว่านำไปฝัง หรือว่า...

เด็กชายตัวน้อยร้องไห้ไปเรื่อยๆ จนเสียงค่อยๆ แผ่วเบาลง กระทั่งแน่นิ่งไป

ซ่งรุ่ยใจหายวาบ รีบก้าวข้ามกลุ่มคนที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น แล้วโน้มตัวลงไปตรวจดูลมหายใจและชีพจรของเด็กน้อย