บทที่ 247 เรือพังคนมอดม้วย

บทที่ 247 เรือพังคนมอดม้วย

เปรี้ยะ ปรี้ยะ!

สายฟ้าทรงกลมที่สือหย่งแปลงกายเป็นพุ่งจู่โจมเข้าใส่เฉินเซิ่งอย่างบ้าคลั่ง

เฉินเซิ่งยืนตระหง่านอยู่กลางเวหา วางมือทาบลงบนด้ามดาบไม้เท้า จากนั้นก็ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ อีก

เขากำลังใช้สัมผัสที่หกเพื่อรับรู้ลมหายใจของสายฟ้าทรงกลม

สรรพสิ่งล้วนมีลมหายใจ แม้แต่วัตถุไร้ชีวิตก็มีเช่นกัน

ทว่าลมหายใจของสายฟ้าอันบ้าคลั่งนี้ เป็นสิ่งที่มนุษย์สามารถได้ยินได้จริงๆ หรือ

ซี่ ซี่!

กล่าวช้าแต่เหตุการณ์รวดเร็วยิ่ง

ความร้อนสูงที่แผ่ออกมาจากสายฟ้าทรงกลมเผาผลาญจนอากาศบิดเบี้ยว เฉินเซิ่งสัมผัสได้ถึงขนทั่วร่างที่ลุกชันขึ้นแล้ว