บทที่ 246 คนที่จิตใจพังทลายอย่างสิ้นเชิง

บทที่ 246 คนที่จิตใจพังทลายอย่างสิ้นเชิง

“ดังนั้น เจ้าคิดว่าพอฆ่าข้าแล้ว จะทำให้ราชสำนักไม่เอาความเรื่องที่เจ้าหลบหนีความผิด พอเรื่องเงียบลง ก็กลับไปเป็นหัวหน้าสาขาใหญ่พรรคเฉาแห่งเป่ยโจวของเจ้าต่อได้อย่างนั้นรึ”

ซ่งรุ่ยมองสือหย่งอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

มารดามันเถอะ ในโลกนี้จะมีคนที่โง่เขลาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

“มิเช่นนั้นแล้วจะเป็นอย่างไรเล่า ใต้เท้าซ่ง ท่านไม่รู้หรอกว่ามีคนปรารถนาให้ท่านตายมากเพียงใด”

สือหย่งยิ้มเยาะอย่างเย็นชา “อำนาจของพวกเขานั้นมากพอที่จะทำให้ราชสำนักไม่เอาผิดข้าอีก หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ... ตัวพวกเขาเองนั่นแหละที่เป็นราชสำนัก!”

ซ่งรุ่ย “...”

“ท่านผู้เฒ่าซ่ง ผู้ที่ตกอยู่ในวังวนย่อมมืดบอด คนนอกเหตุการณ์ย่อมกระจ่างแจ้ง ท่านพูดกับคนที่สมองเลอะเลือนจนมืดบอดเช่นนี้อย่างไรก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก”