บทที่ 227 ตาเฒ่าของท่านกำลังไล่ถล่มอย่างบ้าคลั่ง

บทที่ 227 ตาเฒ่าของท่านกำลังไล่ถล่มอย่างบ้าคลั่ง

"ใครอยู่ตรงนี้ มาจับตัวตาเฒ่าที่บังอาจส่งเสียงเอะอะโวยวายกลางศาลคนนี้ไปเดี๋ยวนี้!"

นายอำเภอตบไม้ปราบศาลเปรี้ยง มือปราบหลายคนก็สาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาซ่งรุ่ย

"ไอ้ชาติชั่ว น้องเฉินเจ้าไม่ต้องลงมือ ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกกุ้งไร้กระดูกกลุ่มนี้จะมีปัญญาจับข้าหรือไม่!"

ซ่งรุ่ยคว้าม้านั่งของตนขึ้นมา ถือคติลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ หวดเข้าใส่มือปราบที่อยู่ใกล้เขาที่สุดทันที

มือปราบที่วันๆ เอาแต่วางก้ามอวดเบ่ง เที่ยวหอนางโลมยังไม่ยอมจ่ายเงิน มีหรือจะคิดว่าคนซื่อชาวบ้านตาสีตาสาที่ดูเหมือนจะยอมจำนนคนนี้ จะกล้าลงมือกับพวกตน แถมมารดามันเถอะ ยังถือม้านั่งมาด้วยอีก

ชั่วพริบตานั้น มือปราบที่ไม่ได้ระวังตัวแม้แต่น้อยก็ถูกม้านั่งฟาดจนล้มตึงไป หน้าผากแตกเป็นแผล เลือดไหลอาบทะลัก ดูน่ากลัวยิ่งนัก แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้น