บทที่ 223 โจรดักปล้น

บทที่ 223 โจรดักปล้น

"ปะ... ปะ... ปล้น!"

ชายร่างผอมสูงในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นชูมีดตัดฟืนขึ้นสนิมเขรอะในมือขึ้น เอ่ยอย่างขาดๆ หายๆ ไร้เรี่ยวแรง

พวกเราขอเรียกเขาว่าเจ้าท่อนไผ่ไปพลางๆ ก็แล้วกัน

"อา ใช่ๆๆ... พี่ใหญ่ข้าพูดถูก ปะ... ปะ... ปล้น ทาง ทางนี้ปะ... เป็น เป็นอะไรนะ"

ชายร่างเตี้ยผอมผิวดำคล้ำหอบหายใจเหนื่อยอ่อน ถือหอกไม้ไผ่เหลาแหลมค้ำไว้บนพื้น ไม่รู้ว่าควรนับเป็นอาวุธหรือไม้เท้าช่วยพยุงกันแน่

พวกเราขอเรียกเขาว่าเจ้าลิงผอมไปพลางๆ ก็แล้วกัน

"ผิดแล้ว เจ้าต้องพูดว่า ขุนเขานี้ข้าเบิก แมกไม้นี้ข้าปลูก หากคิดข้ามทางนี้ จงทิ้งค่าผ่านทางไว้"

เฉินเซิ่งเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

เจ้าลิงผอมได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้ารัวๆ "อา ใช่ๆๆ ทิ้งค่าผ่านทางไว้"