บทที่ 214 เหลาสุราเล็กจ้อย วงราชการหนอวงราชการ

บทที่ 214 เหลาสุราเล็กจ้อย วงราชการหนอวงราชการ

"ฮ่าๆๆ เจ้ามณฑลเจิ้ง ท่านคงไม่รู้กระมังว่าล่อของเจ้าหนุ่มเฉินตัวนี้ เป็นถึงปีศาจที่มีฐานะเทียบเท่ากับสามทูตหนึ่งทัพแห่งเมืองมณฑลเชียวนะ การที่มันได้กินอาหารอย่างเดียวกับท่าน ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดามากมิใช่หรือ"

ซ่งรุ่ยกล่าวพลางหัวเราะกลบเกลื่อน

ดูเผินๆ เขาคล้ายกำลังอธิบาย ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นการแดกดันเจิ้งเทียนโซ่วและเหล่าเดรัจฉานในชุดขุนนางพวกนี้อย่างชัดเจน

ฐานะเทียบเท่าสามทูตหนึ่งทัพงั้นรึ

มิเห็นหรือว่าทั้งสี่คนที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่ข้างโต๊ะอาหารล้วนหน้าดำทะมึนกันหมดแล้ว

ในใจของซ่งรุ่ยนั้นสะใจจนมิอาจหาคำใดมาเปรียบได้

อะไรนะ ตัวเขาเองก็กินอาหารบนโต๊ะนี้ เท่ากับลดตัวไปเทียบเท่าเดรัจฉานอย่างนั้นหรือ

เทียบเท่าก็เทียบเท่าสิ ล้อเล่นน่า ในช่วงหลายปีที่ทำไร่ไถนานั้น มนุษย์ยังกินดีสู้สัตว์เดรัจฉานมิได้เสียด้วยซ้ำ!