บทที่ 178 ธรรมเนียมเดิม

บทที่ 178 ธรรมเนียมเดิม

ลมหอบกลิ่นคาว สายฝนสาดเป็นสีชาด

เพราะพายุคาวเลือดระลอกนี้ ล้วนก่อร่างขึ้นจากคนเพียงคนเดียว

หยาดฝนแห่งเลือดเนื้อสาดกระเซ็นลงบนใบหน้าที่มืดบอดด้วยความโลภของฝูงชน

ไออุ่นหยดนั้น ปลุกความหวาดผวาในก้นบึ้งหัวใจให้ตื่นขึ้น

ความหวาดกลัวนี้ เอาชนะความละโมบได้ในที่สุด

สติสัมปชัญญะกลับมาครอบงำความคิดอีกครั้ง

"ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!"

หนึ่งส่งต่อสิบ สิบส่งต่อร้อย ร้อยส่งต่อไปยังพัน

น้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความตระหนกสุดจะระงับ