บทที่ 177 สีชาดอันเย้ายวนหยาดเยิ้ม

บทที่ 177 สีชาดอันเย้ายวนหยาดเยิ้ม

"น้องชายเฉิน เจ้ากลับมาแล้วหรือ มีเสบียงมากมายถึงเพียงนี้เชียว?"

สวี่เซียนตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินเซิ่งจะสามารถต้มตุ๋นเอาเสบียงมาจากมือพ่อค้าข้าวเหล่านั้นได้มากมายถึงเพียงนี้

กลลวงที่มีช่องโหว่เต็มไปหมดพรรค์นั้น กลับหลอกลวงคนได้มากมายถึงเพียงนี้จริงหรือ

ผาชันสูงพันเชียะ ไร้กิเลสตัณหาย่อมแกร่งกล้า

สวี่เซียนไม่มีใจละโมบ แชร์ลูกโซ่ในสายตาของเขาจึงน่าขันราวกับคำกล่าวที่ว่า "ข้าคือจิ๋นซีฮ่องเต้ โอนเงินให้ข้าห้าสิบตำลึง"

ทว่าเมื่อคนเราเกิดความโลภขึ้นมา ย่อมกระทำเรื่องโง่เขลาไร้ปัญญามากมายจนคนธรรมดายากจะเข้าใจ

"นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอีก"

เฉินเซิ่งยิ้มพลางกล่าว