บทที่ 159 มนุษย์กับปีศาจ

บทที่ 159 มนุษย์กับปีศาจ

"เจ้าพูดมีเหตุผล"

เสี่ยวชิงมองไปยังเฉินเซิ่ง แววตาไหวระริก "บางครั้ง ปีศาจก็ใช่ว่าจะมีจิตใจใสซื่อเสมอไป"

ยิ่งเป็นปีศาจชั้นสูง ก็ยิ่งเหมือนมนุษย์ รู้จักการวางแผนชิงไหวชิงพริบ รู้จักหลอกลวงแก่งแย่ง และรู้จักฆ่าปีศาจปิดปาก

"ในโลกใบนี้ สิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจใสซื่อไม่อาจก้าวมาถึงระดับอย่างพวกเราได้หรอก"

เฉินเซิ่งลูบคลำดาบไม้เท้าในมือ พลางเอ่ยอย่างเรียบเฉย

เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะถือกำเนิดมาแข็งแกร่ง แข็งแกร่งจนสามารถมองข้ามแผนการร้ายและเล่ห์กลใดๆ

"ไปกันเถอะ พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหมล่ะ"

เสี่ยวชิงตบไหล่เฉินเซิ่งเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยลมหายใจหอมกรุ่น "เพื่อนเอ๋ย เจ้าตัวหอมจังนะ"

เฉินเซิ่ง : ...