บทที่ 157 สวี่เซียนผู้ไร้หนทาง

บทที่ 157 สวี่เซียนผู้ไร้หนทาง

"วางใจเถอะเหล่าจิน ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

โจวถลกหนังหัวเราะแหะๆ พลางยัดก้อนทองคำก้อนหนึ่งใส่มือเหล่าจินอย่างคล่องแคล่ว

"ดูท่าเจ้าโจวฟู่กุ้ยจะร่ำรวยใหญ่แล้วจริงๆ สินะ"

เหล่าจินเก็บก้อนทองคำเข้าอกเสื้ออย่างเงียบเชียบ ในฐานะคนทำบัญชี เพียงก้อนทองผ่านมือก็รู้ทันทีว่าหนักไม่ต่ำกว่าสิบตำลึง

"เอาเถอะ เรื่องของเจ้าข้าจะไม่ซักไซ้มากความ อยากเบิกเสบียงเท่าใดก็เบิกไป แค่ประทับลายนิ้วมือไว้ก็พอ แล้วก็อย่าลืมส่งมอบเงินในแต่ละเดือนให้ครบด้วย"

"ฮ่าๆๆ ข้ารู้อยู่แล้ว กฎเดิมนั่นแหละ ทุกครั้งที่ส่งมอบเงิน ข้าล้วนส่งล่วงหน้าหลายวันเสมอ"

โจวถลกหนังหัวเราะร่า

ก็เพราะว่าการคิดบัญชีเงินที่ได้จากการขายเสบียงนั้นคิดเป็นรายเดือน เขาถึงมีหนทางหมุนเวียนและขนเสบียงออกจากยุ้งฉางมาได้