บทที่ 142 ซื้อเสบียงจนเผยตัว

บทที่ 142 ซื้อเสบียงจนเผยตัว

หลังจากจัดการเรื่องของผู้เฒ่าเสร็จสิ้นและส่งสองพี่น้องกลับไปแล้ว สวี่เซียนก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "น้องหญิง ที่บ้านเรายังเหลือเสบียงเท่าใด แล้วเหลือเงินทองอีกเท่าใดกัน"

"ท่านพี่"

แววตาของไป๋ซู่เจินฉายความเวทนาสงสาร นางล่วงรู้ความคิดของสามีดี จึงเอ่ยเสียงเบา "หากแจกจ่ายโจ๊กวันละหนึ่งมื้อ ก็ประทังได้เพียงสิบวัน ส่วนเงินทอง...เหลือเพียงสองตำลึงเงิน ยังไม่พอซื้อเสบียงครึ่งต้านด้วยซ้ำ"

"อะไรนะ พวกไร้มโนธรรมที่ร้านขายเสบียงขึ้นราคาอีกแล้วรึ"

สวี่เซียนมีสีหน้าเดือดดาล

เสบียงหนึ่งต้านหนักเพียงหนึ่งร้อยจิน ชาวบ้านธรรมดาแทบไม่ได้แตะต้องอาหารคาวมัน ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตามปกติวันหนึ่งต้องกินข้าวอย่างน้อยหนึ่งจิน