บทที่ 134 พระผู้ยึดมั่นถือมั่น

บทที่ 134 พระผู้ยึดมั่นถือมั่น

เปรี้ยงปร้างโครมคราม!

ฟ้าฝนไม่เป็นใจ

สวรรค์เบื้องบนคล้ายจามออกมาหนึ่งครา

สายฝนเทกระหน่ำลงมาซ่าๆ

เฉินเซิ่งกับเหล่าหม่าหาที่พักหลบฝนได้ในวัดแห่งหนึ่ง

สิ่งที่ต่างไปจากปกติคือ แม้วัดนี้จะมีฝุ่นจับและไร้ผู้คนอยู่อาศัยมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็มิได้ทรุดโทรมเท่าใดนัก ทั้งหลังคาก็ไม่รั่ว

ทว่าไม่ช้ามันก็พังลง

เฉินเซิ่งหยิบเอาเบาะรองนั่งสวดมนต์เปื้อนฝุ่นไม่กี่อันมาจุดไฟเผาเป็นฟืน

เผากันซึ่งๆ หน้าต่อหน้าองค์พระพุทธรูปนั่นแล