บทที่ 128 ตกปลาตัวใหญ่

บทที่ 128 ตกปลาตัวใหญ่

เฉินเซิ่งก้าวเข้ามาในเรือนหยวนยาง สมกับที่เป็นเหลาสุราอันดับหนึ่งของเมืองมณฑล ภายในค่อนข้างคึกคักทีเดียว

ชั้นหนึ่งมีผู้คนนั่งเกือบเต็ม และตรงกลางยังมีนักเล่านิทานกำลังเล่าเรื่องอยู่

“นายท่าน ท่านต้องการรับอะไรดีขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารรีบปรี่เข้ามาสอบถาม

ขณะเดียวกันก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ว่าเหตุใดสหายร่วมงานตรงประตูถึงปล่อยให้คนตาบอดที่แต่งกายเรียบง่ายซอมซ่อเช่นนี้เข้ามาได้

“ข้าไม่สั่งอะไรทั้งนั้น ข้ามาหาคน”

เฉินเซิ่งยิ้มกล่าว เขาเดินไปข้างโต๊ะว่างตัวหนึ่ง ยกมือข้างหนึ่งขึ้น ปราณแท้พลันแผ่พุ่งออกมา

ตูมเปรี้ยง!

โต๊ะระเบิดออก แผ่นอิฐปูพื้นแตกกระจาย รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล