บทที่ 119 ทนลำบากแสนสาหัส ก็ใช่ว่าจะฝึกยุทธ์ได้

บทที่ 119 ทนลำบากแสนสาหัส ก็ใช่ว่าจะฝึกยุทธ์ได้

ในตัวตำบล หัวหน้าหมู่บ้านนั่งอยู่บนเกวียนวัวอันว่างเปล่าพลางลูบคลำเงินไม่กี่ตำลึงในมือ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลาบปลื้มยินดีในใจ

หนังหมาป่า เขี้ยวหมาป่า และเนื้อหมาป่าส่วนหนึ่งที่เต็มคันเกวียนนั้นขายได้ราคาดีทีเดียว เมื่อนำเงินนี้กลับไปแบ่งให้คนในหมู่บ้าน ก็คงช่วยให้ความเป็นอยู่ดีขึ้นและพอจะซื้อข้าวของเครื่องใช้เข้าบ้านได้บ้าง

"หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านว่าใต้เท้าเฉินของหมู่บ้านเรากับท่านจอมยุทธ์ในตำบล ใครจะเก่งกาจกว่ากันหรือ"

คนขับเกวียนอดถามขึ้นมาไม่ได้

คนเรามักชอบเปรียบเทียบเช่นนี้ แล้วนำผลลัพธ์ที่ได้ไปเป็นหัวข้อสนทนายามว่างหลังมื้ออาหาร

"ตามที่ข้าดู ใต้เท้าเฉินน่าจะเก่งกว่าจอมยุทธ์ในตำบลเป็นแน่"

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอย่างเด็ดขาด