บทที่ 117 ดาบเร็วสังหารฝูงหมาป่า

บทที่ 117 ดาบเร็วสังหารฝูงหมาป่า

"บรู๊ววว..."

คืนเดือนมืดลมแรง ยามฝูงหมาป่าออกจากขุนเขา!

ฤดูเหมันต์ สำหรับมนุษย์แล้วยากจะทานทน สำหรับสัตว์เดรัจฉานแล้วยิ่งยากเย็นแสนเข็ญ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์กินเนื้อ

ยามหิมะตกหนัก พวกมันยังพอลงเขาไปขุดแทะกินศพคนที่เพิ่งหนาวตายตามสุสานไร้ญาติได้บ้าง

ทว่ายามนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิเริ่มอบอุ่นขึ้น คนหนาวตายมีน้อยลง ทว่าจำนวนของสัตว์กินพืชยังต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่งจึงจะเพิ่มขึ้น

ทว่าฝูงหมาป่านั้นรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

จ่าฝูงหมาป่ากำยำล่ำสันดั่งลูกวัว เห็นได้ชัดว่าหลุดพ้นจากขอบเขตของสัตว์ป่าธรรมดาจนกลายเป็นสัตว์อสูรไปแล้ว มันกำลังนำฝูงหมาป่าที่หิวโซจนไส้กิ่วและดวงตาเปล่งประกายเขียววาวเตรียมลงเขามาเขมือบมื้อใหญ่ตามอำเภอใจ

มีสัตว์เลี้ยงก็กินสัตว์เลี้ยง มีมนุษย์ก็กินมนุษย์!