กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 107 ราชา ขุนนาง แม่ทัพ เสนาบดี
"เจ้าหนู เจ้าช่างบังอาจนัก กล้าเอาดาบมาพาดคอข้าเชียวรึ รอบตัวเจ้าล้วนเป็นคนของข้าทั้งสิ้น หากไม่อยากตายก็จงวางดาบลงเสีย!"
นายกองตวาดเสียงแข็งขู่ฟ่อทว่าแฝงความขลาดเขลา
เฉินเซิ่งเหลือบมองชายหน้าดำอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เจ้านี่ใจกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วรึ
ชายหน้าดำเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน
พี่ท่าน คมดาบพาดอยู่บนคอแล้ว ช่วยเลิกยั่วยุเขาจะได้หรือไม่
หากมิใช่เพราะพี่สาวของนายกองผู้นี้เป็นอนุภรรยาของนายอำเภอ มีหรือที่คนไร้ความสามารถพรรค์นี้จะได้มานั่งตำแหน่งนี้
ยามปกติจะทำตัวระรานชาวบ้านตาดำๆ ที่ไร้อำนาจบารมีก็ช่างเถอะ แต่นี่เตะเข้าใส่แผ่นเหล็กหนาแล้วยังจะทำกร่างอยู่อีก ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การที่ข้าใช้ดาบเล่มนี้บั่นคอเจ้า ก็นับเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว"